Οι Καπετάνισσες!! 

Μέρες τώρα σκέφτομαι να γράψω, το δουλεύω λίγο, ξεχνάω μετά, επανέρχονται οι σκέψεις, συμβαίνει ή τυχαίνει κάτι άλλο και μένει η γραφή πίσω. Σήμερα όμως είπα θα καθίσω είκοσι λεπτά και θα γράψω για σας τις τρεις. Για σας τις τρεις καπετάνισσες ( και καταλαβαίνετε πως το εννοώ) για εσάς τις τρεις Μπουμπουλίνες που δε βρίσκετε ησυχία. Και είπα σήμερα, διότι χθες διάβασα μια άλλη δήλωση, δική σου Μ. και κάτι μου έλεγε πως έχω καθυστερήσει. Και οι τρεις σας έχετε το ίδιο αρχικό στο μικρό σας όνομα, το Μ. τυχαίο ξετυχαίο δεν ξέρω, πάντως εσείς αποκαλείτε η μια την άλλη ’’αδερφή  μου’’ δίχως να έχετε συγγένεια εξ αίματος. Πολλές φορές οι φιλίες είναι δυνατότερες από κάθε συγγένεια. 

Μέσα σε  λίγες ώρες στήσατε μια ομάδα για να συλλέξετε είδη πρώτης ανάγκης για τον άστεγο συνάνθρωπο. Αντιμετωπίσατε με ψυχραιμία κάθε θερμοκέφαλο, συντονίσατε ομάδες για τη συλλογή των ’’αγαθών’’,  οργώσατε την Αθήνα αψηφώντας έξοδα, χρόνο και κόπο. Πολλές φορές κολλημένες μπροστά στην οθόνη για να μη χαθεί ούτε ένα αντικείμενο, ούτε μια σακούλα με πράγματα. Και το καταπληκτικό ήταν, όταν διάβαζα για το συντονισμό και την ανταπόκριση απ όλη την Ελλάδα. Πώς να μην ανταποκριθούμε όταν μεταδίδατε τόσον ενθουσιασμό? Όταν μέσα από τα μηνύματά σας στέλνατε μόνο αγάπη??

Έφτασε η  μέρα της πρώτης σας διανομής φορτώσατε τα αυτοκίνητά σας και βγήκατε στο δρόμο,  μοιράσατε τσάι, τρόφιμα και ρούχα από τις προσφορές των συνανθρώπων για τον άστεγο συνάνθρωπο. Βγάλατε μέχρι και τις κάλτσες σας και τις δώσατε να ζεσταθούν τα πρησμένα από το κρύο πόδια τους. Δάκρυσα με τις αφηγήσεις σας και με τις λίγες φωτογραφίες, διότι σεβαστήκατε τον πόνο τους. Δεν ανήκετε σε καμία ΜΚΟ, σε κανέναν ’’οργανωμένο σύλλογο’’ κι αυτή είναι η διαφορά. Είστε τα κορίτσια της διπλανής πόρτας, για μένα οι σύγχρονες Μπουμπουλίνες και δεν αγκομαχήσατε στιγμή και αν το κάνατε εμείς δεν το καταλάβαμε. Δεν έφτασε βέβαια η μία φορά για να βρεθείτε κοντά στον άστεγο έλληνα ή ξένο συνάνθρωπο, βγήκατε και δεύτερη με τρόφιμα, με γεμάτα καλάθια και πήρατε πάλι σβάρνα το κέντρο και τις κακόφημες πλατείες. Δε σας σταμάτησε τίποτα. Έτσι είναι οι σύγχρονες καπετάνισσες. Απτόητες και ατρόμητες. Δε θα γράψω για το πως φτάσαμε ως εδώ και για ποιο λόγο τόσοι άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμους, το έχουν κάνει άλλοι, ειδικοί και μη…εγώ το μόνο που θέλω είναι να εκφράσω το θαυμασμό μου, που πήγατε κόντρα στον καιρό, κόντρα σ εκείνους που θέλουν να μαζεύουν και να διανέμουν με τα δικά τους κριτήρια, κόντρα στη μιζέρια που θέλουν να περάσουν στο πετσί μας, κόντρα στην αναλγησία, κόντρα σ εκείνους που ελπίζουν πως χάσαμε την ανθρωπιά μας, κόντρα σ εκείνους που μας θέλουν φυτά, κόντρα στο σύστημα! Εύχομαι να γίνετε παράδειγμα αλληλεγγύης για όλες τις ηλικίες. Εύχομαι ο άνθρωπος να ξαναγίνει άνθρωπος. Εύχομαι να μοιράζονται όλοι όσα τους περισσεύουν. Το άχρηστο για μας, είναι χρήσιμο για κάποιον άλλον. Εύχομαι να έχετε πάντα δύναμη  να δίνετε και να παίρνετε αγάπη.  

Και μετά τα γεγονότα της Κυριακής θα κλείσω με μια δική σας φράση: «Και η ζωή συνεχίζεται…για τους περισσότερους φτωχά και λιτά. Ας παραμείνουμε εμείς τουλάχιστον άνθρωποι, με την αγάπη στην καρδιά και το νοιάξιμο  για το συνάνθρωπο».

Υ.Γ.: απ όσο γνωρίζω υπάρχουν και άλλα παιδιά σ αυτήν την ομάδα, που βοήθησαν  στη συλλογή, το συντονισμό και τη διανομή! ΕΥΓΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

Έφυγες νωρίς

Μια συνηθισμένη μέρα…μια συνηθισμένη οικογένεια, ένα συνηθισμένο ζευγάρι…αλλά εκεί που όλα φαίνονται συνήθη εκεί έρχεται μια είδηση και σου ανατρέπει όλα τα δεδομένα…χτύπησε και την δική σου πόρτα η ασθένεια…μέχρι χθες ήταν του γνωστού, του διπλανού, του αγνώστου…τώρα το πρόβλημα είναι δικό σου και καλείσαι να το αντιμετωπίσεις…το άλλο σου μισό παλεύει να κρατηθεί στη ζωή…εσύ καθημερινά δίπλα του…ανησυχείς αλλά δεν το δείχνεις, κρατάς τη θλίψη, την αγωνία, τον πόνο της ψυχής σου για σένα…το χαμόγελο στα χείλη σου να μη λείπει…να με δει σκέφτεσαι και να πάρει δύναμη…σίγουρα θα τα καταφέρει…και εκεί που σου δίνουν ελπίδα, εκεί που αρχίζεις πάλι να κάνεις σχέδια για το μέλλον έρχεται πάλι εκείνη η σιωπή που δεν την αντέχεις…ακούς την είδηση και δε θέλεις να το πιστέψεις…όχι δεν πρόκειται για μας για κάποιον άλλον…λάθος θα κάνουν…όλα θα γίνουν όπως πρώτα…και το χέρι του σε κρατά σφιχτά …θέλει να σου μιλήσει αλλά δεν υπάρχει φωνή…θέλει να σου πει όσα δεν πρόλαβε αλλά δεν υπάρχουν λόγια…κι εσύ προσπαθείς να μαντέψεις και το σφίξιμο στο χέρι γίνεται όλο και πιο δυνατό…σα να θέλει να πάρει λίγη από τη δική σου δύναμη να κρατηθεί…λίγο ακόμη …αλλά μάταια…όλοι περαστικοί, όλοι μας επισκέπτες…άλλοι μένουν λιγότερο και άλλοι περισσότερο…εσύ που μένεις πίσω θρηνείς με το δικό σου τρόπο…ακόμη και το γέλιο πολλές φορές είναι θρήνος…και σιγά σιγά σβήνεις τ’ άσχημα προσπαθώντας να κρατήσεις μόνο τις όμορφες στιγμές…τελικά μόνο αυτές μας μένουν…οι στιγμές….

Το Πέταγμα του Κύκνου

Χθες Κυριακή μεσημέρι βρέθηκα σε κεντρικό κινηματογράφο της Αθήνας ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος για την παγκόσμια πρώτη προβολή της ταινίας  "Το πέταγμα του κύκνου''.

Μια συνεργασία του δικού μας Νίκου Τζίμα με τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο που θα προβληθεί σε πολλές χώρες! 

Μια υπέροχη ταινία, γυρισμένη στην Ελλάδα και κυρίως στην Ήπειρο. Δεν είναι τόσο τα τοπία και ο χώρος όπου ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα όσο το θέμα με το οποίο καταπιάνεται ο δημιουργός. Οι πολυεθνικές, οι μίζες, οι πολιτική και οι πολιτικοί, ο εκφοβισμός, η ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η οικογένεια, οι τύψεις, τα θύματα!

''Χαθήκαμε στο τούνελ της απληστίας'' η φράση αυτή παρμένη μέσα από την ταινία θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτικό τίτλο.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά σας παροτρύνω να αφιερώσετε ένα δίωρο και να την παρακολουθήσετε.

Θα θυμώσετε, θα δακρύσετε, θα νιώσετε ένα σφίξιμο στο στήθος ή απλά θα κουνήσετε το κεφάλι σας...αλήθεια πως να νιώθουν όλοι αυτοί οι ''κύριοι'' που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα και καμιά φορά νιώθουν να απειλούνται? 

Η συνέχεια επί της οθόνης! 

Χ.Υ. (χρήματα υπάρχουν)

Με τον ερχομό κάθε νέου έτους όλοι τρέφουμε την ελπίδα για καλύτερες μέρες...μέχρι που αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στην καθημερινότητα και στα προβλήματά της...

Σήμερα έλαβα ένα νέο ηλεκτρονικό μήνυμα, συνήθως δε δίνω και μεγάλη σημασία, πολλά από αυτά ανούσια και βαρετά, τις περισσότερες φορές τα στέλνω απ' ευθείας στον κάδο ανακύκλωσης! Το σημερινό είχε καλή εισαγωγή και βίντεο...Χρόνος: 15 ολόκληρα λεπτά! Η προβολή ξεκίνησε και σιγά σιγά άρχισε να φρεσκάρεται η μνήμη μου, ήρθε το μυαλό στη θέση του, ξύπνησα από το ''λήθαργο'' των εορτών.

Δε θα το αναλύσω...θα σας κάνω όμως μια μικρή εισαγωγή από το φινάλε του βίντεο σημειώνοντας τις παρακάτω λέξεις...''θα, δεν, αν, υπάρχουν, στήριξη, δέσμευση, κανένα βάρος, χτύπημα, φοροδιαφυγή, βρήκαμε τα λεφτά''!!! 

Και μεις κύριε βρήκαμε το βίντεο...μετά το 9ο λεπτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον! Τα συμπεράσματα δικά σας...

Καλή χρονιά και υπομονή!

http://www.youtube.com/watch?v=AG0zL1ZIw08&feature=player_embedded

''Γιορτινές'' αντιθέσεις

Έχει πολλά πρόσωπα η Αθήνα, το έχω δηλώσει και παλιότερα, άλλες φορές την αγαπώ και άλλες τη μισώ,  είναι αυτή η σχέση μίσους και πάθους που υπάρχει μεταξύ μας…
Τις τελευταίες μέρες είναι πολύ βαρύ το κλίμα της και γω τη συμπονώ. Θλιμμένη πόλη, συννεφιασμένη, αυτοί οι τίτλοι της ταιριάζουν καλύτερα, δεν της πάει το ''στολισμένη'' ούτε το ''φωτεινή''… θλιμμένη διότι φέτος δεν μπορεί να γιορτάσει όπως τις άλλες χρονιές…είναι πολλά τα προβλήματα των κατοίκων της, ντόπιων και ξένων. Αν και μέρες γιορτινές η πόλη δεν παίρνει μπρος. Πολλά τα δημοσιεύματα, οι ειδήσεις, οι τίτλοι, κουράζεται κανείς, χάνεται μέσα στις έρευνες και τις ψυχολογικές αναλύσεις…θαρρείς και  η κάθε έρευνα θα μας φτιάξει τη διάθεση και θα γεμίσει τη τσέπη του άνεργου, του απεργού, του άστεγου, του πρόσφυγα…

Συναντά όμως κανείς και κάποιες  διαφορετικές εικόνες μέσα στη συννεφιά της, όπως εκείνη, ένα βράδυ Παρασκευής, αργά στην πλατεία Ασωμάτων στο Θησείο. Το πλήθος των νέων και όχι μόνο με τα ποδήλατα. Συναντιούνται εκεί, κάθε βράδυ Παρασκευής και χαίρονται τη βόλτα τους κατά τη διάρκεια της νύχτας. Είναι οι γνωστοί πλέον ποδηλάτες. Ρίξτε μια ματιά στο site: http://www.podilates.gr/. Είναι μια διαφορετική εικόνα, ένα αισιόδοξο μήνυμα από νέους ανθρώπους που παλεύουν και διεκδικούν μια ανθρώπινη πόλη.
Και από την άλλη έρχονται οι ανήσυχοι Αθηναίοι οι atenistas: http://www.atenistas.gr/ . Έχουν αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο…εντοπίζουν ανεκμετάλλευτους χώρους της πόλης και τους ομορφαίνουν. Πως??? Συντονίζονται μέσω του διαδικτύου, ορίζουν σημείο συνάντησης και πιάνουν δουλειά…καθαρίζουν, βάφουν, φυτεύουν...νοιάζονται για το συνάνθρωπο....για το περιβάλλον.

Η πληγή των σκουπιδιών δεν έχει τέλος σ’ αυτήν την πόλη. Σήμερα έπεσα σ΄ ένα άλλο δημοσίευμα, στην επιστολή ενός μαθητή στο site των εκπαιδευτικών: http://esos.gr/index.php. Ανάμεικτα τα συναισθήματα, πολλές οι σκέψεις. Μπήκα στη θέση του, προσπάθησα να δω μέσα από τα μάτια του και είδα όλα τα όσα αφηγείται και δεν έχω παρά μόνο να του πω συγχαρητήρια…για το ανάστημά του, για το θάρρος του, για τις σκέψεις του. Να κλείσουν επιτέλους τα στόματα κάποιων που ισχυρίζονται πως οι νέοι αυτού του τόπου, οι μαθητές αυτής της χώρας δεν έχουν ενδιαφέροντα και κριτική σκέψη…ξέρουμε όλοι για πιο λόγο λέγονται…οι δήθεν έρευνες, οι δήθεν δημοσκοπήσεις...

Οι σκέψεις πολλές, ο προβληματισμός μεγάλος, οι μέρες γιορτινές, όλα μια αντίθεση…και θα δανειστώ τη φράση ενός μεγάλου δάσκαλου που είχα την τύχη να  έχω καθηγητή στο Πανεπιστήμιο, του Χρήστου Γιανναρά, σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις για την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας:  να περιοριστεί το παντεσπάνι των φυσικών αυτουργών, είπε, όχι το ψωμί των θυμάτων, αυτή είναι μόνο μία φράση από το την τελευταία του συνέντευξη…όλοι την ίδια γνώμη έχουμε Δάσκαλε…το δικό τους παντεσπάνι να περιορίσουν και σε μας ας αφήσουν το ψωμάκι μας.

Μέρες γιορτινές λοιπόν φίλοι μου και πάντα αυτές τις μέρες εκτός από τη μελαγχολία κάπου μέσα μας υπάρχει και μια μικρή σπίθα αισιοδοξίας…έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, θέλει πάντα να ελπίζει πως κάτι θα αλλάξει, πως κάτι θα βελτιωθεί και ας γνωρίζουμε ποια είναι η πραγματικότητα.

Εύχομαι λοιπόν σε όλους να αλλάξουμε τη διάθεσή μας αυτές τις μέρες και να χαρούμε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα ανταλλάσσοντας ευχές. Να  ευχηθώ υγεία σε όλους και ποτέ να μην πάψουμε να ελπίζουμε!

Καλές γιορτές!!! …
http://www.youtube.com/watch?v=aHSxhW_1fkM

Εν συντομία

Σύντομα και επιγραμματικά:

Β' γύρος : γνωστό από την Κυριακή

Αποτελέσματα: ο καθένας τα βλέπει από τη δική οπτική γωνία, η επιλεκτική ακοή συνοδεύεται με την επιλεκτική όραση!

Συγγένειες : προ εκλογών υπήρχαν αλλά δεν το γνώριζαν.

Συγγένειες: μετά εκλογών τις ανακάλυψαν και τις κοινοποιούν. 

Συμπέρασμα: πράσινα, κόκκινα, μπλε και ροζ πλακάκια...κοινώς τα κάναμε μάλλον τα έκαναν πλακάκια!!!!

Μετά τιμής

Η απέχουσα τ.ε.

Εκλογές είπατε??

Την Κυριακή ψηφίζουμε τους ’’άρχοντες’’ της τοπικής αυτοδιοίκησης... εδώ και μέρες αναρωτιόμουν να γράψω ή να μη γράψω...ε, δεν άντεξα άλλο, τόσα σλόγκαν, τόση χαρτούρα, τόσες cart visit, τόσα λαμπερά χαμόγελα και να τα αφήσω ασχολίαστα??? 

Κάποτε λοιπόν ήμουν κάτοικος Αθηνών - Κέντρο, Πλατεία Βικτωρίας, μέσα δεκαετίας του '80 αρχές του '90, όπου στην πλατεία έπαιζαν παιδάκια, οι παρέες συναντιόταν δίχως φόβο και ο Φλόκας λειτουργούσε και μετά τις 12 τα μεσάνυχτα. Αποφάσισα λοιπόν να φέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα από το χωριουδάκι μου στο Δήμο της Αθήνας. Στον πρώτο Δήμο της χώρας.

Πόσους προεκλογικούς αγώνες έζησα από τότε??? Καμία διάθεση να τους μετρήσω, αλλά θυμάμαι τους δημάρχους, Μπέης, Γιατράκος, Έβερτ, Τρίτσης, Κουρής, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη, Μπεχράκης, Κακλαμάνης.

Εννέα δήμαρχοι...τι να πρωτοθυμηθεί κανείς... τα πλαστικά άνθη στις γλάστρες να κρέμονται κάτω από τα φανάρια στο κέντρο της πόλης? Τις γλάστρες που αντικατέστησαν τα πλαστικά άνθη με αληθινά και τον έρημο υπάλληλο του δήμου να κρεμιέται με τη μάνικα για να τα ποτίσει? Μέχρι που τα έκαψε και αυτά ο Λίβας και ησύχασαν και αυτά και εμείς και πρωτίστως ο υπάλληλος... λεπτομέρειες θα μου πείτε...τα  άνθη αποτελούσαν προεκλογικό σλόγκαν???

Όχι καλέ, ήταν απλά η εισαγωγή για να σας πω τα καλύτερα και να υπενθυμίσω λιγάκι την ''εξέλιξη'' τούτης της ταλαίπωρης πόλης. Να αρχίσω από την πλατεία Ομονοίας? Από κει καλύτερα και μετά θα κάνουμε το γύρο του κέντρου... έχει ξενάγηση σήμερα…τη θυμάμαι κάποτε με σιντριβάνι την Ομόνοια, είχε και λίγη δροσούλα, μετά την τετραγώνισαν κάπως, έπειτα κάποιος άλλος εγκέφαλος φύτεψε έναν γυάλινο δρομέα , κάποιος άλλος δημαρχιακός εγκέφαλος είπε πως θα την κάνει πράσινη την πλατεία, έβαλε λοιπόν κάτι δείγματα από ελιές και λίγο γκαζόν που κι αυτό σιγά σιγά ξεράθηκε...τι έχει ζήσει αυτή η πλατεία...πως είναι σήμερα?? Καταφύγιο άστεγων και ταλαιπωρημένων, γεμάτη σύριγγες και παιδιά που δεν έχουν μέλλον και ψάχνουν να βρουν φλέβα για τη δόση της ημέρας.

Να πάμε λίγο πιο κάτω προς την Αγίου Κωνσταντίνου με το ανακαινισμένο Εθνικό θέατρο, ένα κτίριο κόσμημα, αλλά αμφιβάλλω αν θα γεμίσει ποτέ η πανέμορφη αίθουσα... για να προσεγγίσει κανείς το σημείο χρειάζεται να περάσει μέσα από το τοίχος της παρανομίας...φόβος και τρόμος παντού.

Ας πάρουμε τώρα τον άλλο δρόμο, την Αθηνάς, που μας βγάζει στην πλατεία Μοναστηρακίου...περνάμε μπροστά από το Δημαρχείο και την αδιάφορη πλατεία Κοτζιά... βλέπουμε τα καρφάκια στα παράθυρα για να μην πλησιάζουν τα περιστέρια, έχει άλλωστε χώρο στην πλατεία για να κάνουν τη βόλτα τους...την προσπερνάμε στα γρήγορα, τα όμορφα νεοκλασικά της έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους.. έτοιμα να σωριαστούν...πραγματικά κοσμήματα που σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις είναι ανακαινισμένα και λάμπουν...και φτάνουμε επιτέλους στο Μοναστηράκι... αριστερά τα γνωστά σουβλατζίδικα, το στενάκι της λίγδας στην κυριολεξία, όποια ώρα και αν περάσεις το ίδιο χάλι...βρωμιά, σκουπίδια και λίγδα. Η δε πλατεία με το μωσαϊκό??? Έχει συμβολικό χαρακτήρα δε λέω, παραπέμπει στην πολυπολιτισμικότητα  της ιστορικής αυτής πλατείας... αρχικά επικράτησε η σκέψη να μην τοποθετηθούν παγκάκια για να μην γίνει καταφύγιο των άστεγων και των περιθωριακών .... ωραία αντίληψη δημαρχιακού ή και υπουργικού εγκέφαλου, στη συνέχεια βέβαια κάτι τοποθετήθηκε για να ξαποστάσει λίγο ο κουρασμένος Αθηναίος και ο τουρίστας βέβαια ... το μωσαϊκό όταν βρέχει γίνεται καθρέφτης, με ένα γλίστρημα προσγειώνεσαι απ ευθείας στην αποβάθρα του ηλεκτρικού, όσο για δέντρα??? Ούτε για δείγμα, τόσα γνωρίζουν οι δήμαρχοι από πλατείες θα μου πείτε μήπως είχαν χωριό να ξέρουν τι σημαίνει ίσκιος και δροσιά??? 4 χρόνια καθυστέρησης ήταν αυτά για τη μεγάλη ανάπλαση αυτής της πλατείας… ήθελε μελέτη το λιοπύρι...ανηφορίζοντας στην Πανδρόσου φτάνει κανείς στην πλατεία Μητροπόλεως...επιτέλους ένα δέντρο ένας πελώριος πλάτανος...εδώ η  πλατεία είναι στρωμένη με μαρμάρινες πλάκες... όταν βρέχει προτιμήστε την κυκλική διαδρομή διότι η προσγείωση και δω μπορεί να είναι πολύ απότομη.

 Έχει κι άλλους δρόμους κι άλλες πλατείες το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, αλλά δεν είναι μόνο το κέντρο…είναι και οι υπόλοιποι δήμοι που ούτε εκεί  σημειώνονται αξιόλογες αλλαγές, όλοι όμως έχουν όραμα, όλοι έχουν ιδέες, τα σλόγκαν αμέτρητα, τα χρώματα επίσης, τα φευ βολάν σωροί  στις εισόδους των πολυκατοικιών…η Αθήνα μια πόλη που το ιστορικό της κέντρο μαραζώνει… εγώ δεν ψηφίζω πια στην Αθήνα, ψηφίζω σε ένα μικρότερο Δήμο που τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα…είπα κάπως, όχι πολύ καλύτερα διότι και  στο δικό μου Δήμο το προ οκταετίας προεκλογικό πρόγραμμα για την ανάπλαση της παραλιακής ζώνης είναι και πάλι στο προσκήνιο… το ίδιο πρόγραμμα με διαφορετικές μακέτες, διαφορετική εκτύπωση και έτοιμο το προγραμματάκι…ψηφίστε κόσμε!!!!! Για τον πολίτη, για την ανάπτυξη, για την ανάπλαση. Τόσα προγράμματα, τόσα σχέδια.

Έχω και ’γω όμως ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα για την Κυριακή των εκλογών.

Σκέφτομαι λοιπόν να  μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα στο χωριό μου ή στο χωριό του συζύγου…θα κάνω και ένα 4ήμερο μέσα στον καθαρό αέρα και το καλύτερο??? Θα μπορώ να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου τετ α τετ στο δήμαρχο, θα ξέρω όνομα, επώνυμο, βιογραφικό, που μένει, ποια είναι τα περιουσιακά του στοιχεία.

Το πρόγραμμά μου όμως για την Κυριακή των εκλογών είναι το καλύτερο….δε θα ψηφίσω αυτό εννοείται… και δε θα αναλύσουμε τώρα τα περί Δημοκρατίας και αγώνων και δικαιωμάτων…δικαίωμά είναι να ψηφίσω ή να μην ψηφίσω…έχω ήδη φτιάξει πρόγραμμα, είδα και την πρόβλεψη του καιρού…θα είναι μια υπέροχη Κυριακή, ηλιόλουστη, θα ξεκουραστώ, θα πιω καφεδάκι με την ησυχία μου,  θα τηλεφωνήσω στην καλύτερή  μου φίλη, που ούτε εκείνη θα ψηφίσει… θα πάμε βόλτα στη θάλασσα και δε θα ασχοληθώ καθόλου με τις κυρίες και τους κυρίους που μου στέλνουν σε καθημερινή βάση μηνύματα στο κινητό μου… ούτως ή αλλιώς εγώ πάλι τη Δευτέρα την ίδια διαδρομή θα κάνω, στο ίδιο γραφείο θα κάθομαι, σε έναν χώρο εργασίας που ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενο που σπούδασα και όλοι εκείνοι οι κερδισμένοι ή χαμένοι της αναμέτρησης θα αναλύουν στα τηλεοπτικά παράθυρα πάλι τα ίδια και τα ίδια…μόνο στη σκέψη πως ενδεχομένως να πάμε και σε 2^ο εκλογικό γύρο με πιάνει απελπισία….άντε καλή ψήφο σε όσους έχουν διαφορετική άποψη από τη δική μου…και καλό 4ήμερο στους ετεροδημότες!!!!